Bi Kavanoz Erik

Saçmalamak ister misin???
Ben olsam denerdim…
Sırf merakımdan denerdim…
Saçmalamış olmak için denerdim…

1. Gün içinde en çok önünden/yanından/kıyısından geçtiğin otobüs durağına git.
2. Sağa dön. Otobüs durağına sırtını dönüp sağa dön.
3. Benimkinin köşesinde bakkal var –bi bak bakalım sağ köşede bakkal var mı? Bırak bakkalı köşesinde – ilk köşeden dön.
4. Önündeki yoldan düz yürü… Sokak çıkmaz olabilir. SEN ÇIK O ZAMAN OYUNDAN…
Biz devam ediyoruz. Düz…Düz devam ediyoruz…
5. 73 metre kadar yürü… Kavanozcu var mı senin orda da… Bi kavanoz al… Bu saçmalığın hatırası olsun…
6. Sola dön simdi de… Sokak bitince tabi… Sokak bitsin – sola dön…
7. Köşede seyyar manav olmasını umuyorum… Eve giderken erik almak istiyorum…
Şanslıyım – benimkinde var…
Sen???
Şansına küs ya da şansınla barış…
Şu anda erik seçiyorum-seni önemsemiyorum.
8. Erikleri kavanoza koyamam. Sığmaz. Küçük kavanoz ve büyük erik aldım… Sen???
9. Az kaldı… Soldan devam et. Kaldırımda kal. Kaldırımdan ayrılma. 22 adım kadar sonra karşıya geç.
Kendini tehlikeye atmadan bir araba kornasına hedef ol.
Heyecan yaratmış olursun – kalbin hızlanır kısa bir süre… Sonra dinlenir…
10. Ben gelmek üzereyim…
11. Sağda 7. apartmana giricem şimdi…

Burası benim evim. Hoş geldin sen de… Hep gel olur mu…
Artık biliyorsun zaten – durağı bul gerisi kolay…

İçinde için

Monday, originally uploaded by Jyn Meyer | Photographer.

Bana birşeyler oluyor ve kimselere anlatamıyorum. Anlatıyorum da, ya dinlemiyorlar ya da anlamıyorlar. Nasıl anlasınlar ki? İnsanın içinden geçenler, düşündükleri ve hissettiklerini yorumlayabilmek için, anlayabilmek için o kişinin yaşadıklarının bir kopyasını yaşamak gerekmez mi? Her anı kaydedebilecek bir karakutu olsa ne güzel olurdu; oturup izlerdim, dinlerdim. Ne şekilde kaydedecekse artık işte düşüncelerimi ya da bünyede gezinen bu düşüncelerin pompaladığı hormonları.

İstersen burada, tam ben bu cümleyi bitirmek üzereyken kalkıp gidebilirsin; pek iç açıcı konuşabileceğimi sanmıyorum.

Boş bir şişeyim ben

lounging, originally uploaded by nsbkaizen.

Pis bir yağmur yağıyor. Sinsi sinsi, ağır ağır, kararlı ve inatçı yağıyor. Tüm şehri yıkamak değil de, sanki iliklerine kadar ıslatıp, üşütmek niyeti. Camın üzerinde birbirine yaklaşıp, yapışıp, çarpışıp hızlanarak aşağı kaydığını görüyorum damlaların. Bazen rüzgar yüzünden yan yan kayıp sanki gözlerimin önünden kaçmak istiyorlar. Küçük küçük ışık parçalarıymış gibiler. Acaba gözümün önüne düşmeden önce, havada süzülürken de çarpışıyorlar mı?

Oda, ev, sokak ve şehir karanlık. Uzakta iki kıtayı birbirine bağlıyor bir köprü usulca; mağrur. Eve varmak istemeyen, istemez görünen birkaç araba gidiyor, geliyor yavaşça; belki de bana öyle geliyor. Bütün şehir uyuyor da, bir ben uyanıkmışım gibi; arabalar sürücüsüz, sokaklar tehlikesiz, gürültüsüz, cılız ve ürkek sokak köpekleri kendine sıcak bir yuva bulmuş da, onlar da diğer herkes ve herşey gibi uyuyor olmalılar. Belki çöpçüler gelir birazdan, o büyük ve gürültülü arabalarıyla gelir arındırırlar bizi, beni.

Karanlığın adım adım odama dolmaya başladığı saatlerden beri içim sıkılıyor. Karanlığın boyadığı odada, şehirde ben de karışmak istedim o karanlığa. Onunla bir olmak, kaybolmak, karışmak ve bir başka dünyanın sır dolu kapılarından geçerken kendimi unutmak istemiştim. Kendimi değil de, onu unutmak. Olmadı.

Aklıma geldiğinde, yalnız olduğumu hatırladığım ve onun artık benim olmadığını, o küçük ayaklarının üzerine basarak şu kapıdan çıktığı an içimde tuzla buz olan kendime güvenim, yarın ne yapacağını bilmez şekilde uyanacağımı bilmek, bazı şeyleri olmamış, yaşanmamış, kırılmamış saymak, sayabilmek değildi içimden geçenler. Gözleri kör eden bir ışığa boğulmuş insanın şaşkınlığı, aracını duvara toslamış bir sürücünün çaresizliği, son parasıyla karnını doyurduktan sonra tekrar acıkan, hem de çok acıkan bir fakirin umutsuzluğu da değildi. Hayır, tüm bunlar asla tarif edemez içimden geçen nehrin, mürekkep gibi koyu sularının tehlikeli girdaplarını ve derinliğini.

Gerçekliğine inanamadığım dakikalar, saatler önümden akıp gittikten sonra, mesela şimdi onu tekrar göremeyeceğim aklıma geldiğinde göğsümün orta yerinden başlayıp aklımın ve ayaklarımın en ucuna kadar titreyerek çırpınan bedenim mi yoksa duygularım mı karar veremiyorum. Ayrıldık biz.

Boğazın göremediğim sularını yararak ya da sıyıra sıyıra, sanki uykudan gözleri kapanan bir çocuğun yorganı açmaktaki uyuşukluğunu hatırlatarak ilerleyen büyük bir geminin tüm şehri uyandıracak çığlığı gibi koptu içimden. Bu büyük çığlık nefesini verir gibi tıslayarak sonlanmış olsa da, dalga dalga, yankı yankı geri gelip beni ve tüm benliğimi sardı. Titretti.

Ben kıyıdan onun gidişine bakarmışım, onu özleyecekmişim ve o bunları bilirmiş gibi aktı gitti şehrimden, biliyorum. Sanki ben gelip geçici değilmiş de, neyim varsa hepsini benden söküp almak üzere gelmiş gibi, çığlığı ile aklımı ikiye böldü ve geriye benden ne kaldıysa aldı gitti.

Şimdi kıyıya ulaşmayı başarmış, fakat ötesine gücü kalmamış bir şişe gibi bomboş, şehrin ayaklarımı basmam gereken topraklarına kafamı vura vura salınıyorum. Boş bir şişeyim ben. Kafamı nerelere vursam da boş…