Büyük bir reklamcısın

My favourite sort of music…., originally uploaded by Her life in pictures (is back!!!).

Uzun zamandır yazmıyorum, aklımın içinde sürekli yazdığımı, bundan vazgeçemediğimi ama sana iletirken süzgeçten geçirdiğimi ve hatta tembellik edip yazmadığımın da farkındayım. Kendimi neden yazdığımı ya da yazarak anlatmaya çalıştığımı, kime anlattığımı düşünürken yakalıyorum.

Ben bunları düşünüyorum ve düşündükçe bazı cevaplar ya da çıkmaz sokaklar buluyor ve geri dönüyorum. Kadın dediğimiz o anlaşılmaz yaratığa ilişkin milyonlarca düşünce, milyonlarca soru ve bir o kadar da çıkmaz sokakla baş başa yaşamaya çalışıyoruz ve zihnim bu yüzden karakalem bir tabloya benziyor. ben öyle olduğunu düşünüyorum. Şizofren bir ressamın çizdiği, karmaşık ama birbiriyle bağlantılı ve buna rağmen tuhaflıklar içeren bir tabloya.

Sanırım o ressam benim, dolayısıyla şizofren olan da ben oluyorum ama buna rağmen kadına ait düşüncelerimi ifade ettiği için, içinde tuhaf bir şekilde kadın da var. Buna bağlı olarak, gerçeklere bağlı olarak, net bir bakış açısı oluşturduğumda, oluşturmayı denediğimde ise, her kadında ortak izler ve istekler görüyorum; bunların bir kısmını kadına ait basit hatalar olarak tanımlamış ve kabul etmiş olsam da.

Kabul ediyorum ama hala tam olarak anlayabiliyorum diyemem. Zira, dürüstlük ve aşk arıyor kadın en temelde. İlişkilerine ve hayatına baktığımda. Neden bu kadar kovalamaca? Neden bu kadar bağıra çağıra aramak? Aradığını belirtme ihtiyacı? Ne bu ısrar?

İşin içinde bolca reklam olduğuna karar verdim sonunda, bir de korunma içgüdüsü. Korkuyorsun; aldatılmaktan, kullanılmaktan ve seni yanlış anlayabileceklerinden. Bunların hepsi çöp benim için. Geçersiz. Kim güzel bir hayat istemez ki? Kim kullanılmak, aslında sonradan farkedeceği üzere hayal ettiğini yaşayamadığını görmek, yaşadıklarının filmlerdeki dekorları andıran kartondan yapılmış şehirler olduğunu görmek ister ki? Ben istemem. Kimse istemez. Sen de istemiyorsun, bu noktada hepimiz aynı noktadız. Peki, kadın neden bağıra çağıra bunu vurguluyor?

Gerçekte sevilmeye ne kadar layık olduğunu gösterebilmek için. Aslında ne kadar da muhteşem olduğunu ama onu anlayabilecek yetide birisine rastlayamadığını anlatmak için elbette. Bu şekilde bağırıyor ve dikkat çekmeye çalışıyor ki, duyanlar daha önce yaşadıklarının kendi hatası olduğunu anlamasın. Yani, kendini aklama çabası da var. Tecrübelerinden ders çıkarmak yerine, güzel bir kampanya ile başarıya ulaşabileceğini düşünüyor kadın. Ha, evet, ders çıkaranlar var, çok ders almış olanlar. Nazlılar grubu. Öyle üzmüşler ki onları daha önce, çekinerek atacakmış o yüzden adımlarını, iyice tanımadan emin olmak istemezmiş, o yüzden de yaşanacaklar kısıtlıymış o emin olana kadar. Oldu canım! Sen kendini tartmadan, suçu -ki bunun varlığını da tartışırım- tamamen başkasına at, sonra da o başkasının yükünü benim sırtıma yüklemeye çalış. Kadın olmak çok güzel olmalı.

Dürüstlük istiyormuş. İstediğin kadar isteyebilirsin, benden alacağın ise verdiğin kadardır. Dürüstüm ya da değilim, demeyeceğim sana. Neye istersen ona inanabilirsin, benim tamamen ahlaksız ve ikiyüzlü olduğuma vardırıncaya kadar konuyu, zorlayabilirsin. Bunlardan gocunmam. Buna karşın, bana kar tanesi olduğun masalını anlatma rica edeceğim. İnsanız ve maslow’a göre temel ihtiyaçlarımızın bir haritasını çıkarmak zor değil ve sen de bu haritada bir yerlerdesin ama dışında değilsin. Bu ihtiyaçların yokmuş, androidmişsin gibi davranma bana. Bir ülkede yaşıyoruz ve bu yaşadığımız ülkede, başkalarından daha temiz olduğunu, daha naif ve saf, şeker gibi birşey olduğunu da anlatma bana. Bütün bunlar zırvalık. Neye ihtiyacın varsa onu ararsın, dürüstlük istiyorsan en çok, samimiyetine en az inanılacak insansın benim için.

Attığın her adım, söylediğin her söz, yaptığın makyaj, modaya olan ilgin, duruşun, somurtuşun ve ağlayışın… Tamamı, büyük bir kampanyanın parçaları! Kendini anlatmak, tanıtmak ve seçimde kazanan olmak için atılan adımlar. Bunlardan bir tanesini kendin için yapabildiğini söylersen, benim için değerin gerçekten artacak. Ama sen bunu düşünemeyecek kadar, kendini, kendin için düşünemeyecek kadar bir gösterinin peşine düşmüş ahmaklar sürüsünün bir piyonusun sadece.

Kaynaş

Video – Fields of Kamuela, originally uploaded by EfrankE.

Kalabalığın içinde ama karışmadan, belki de karışamadan, kendi huysuzluğumla, umutlarım, sıkıntılarım ve düşüncelerimle yürüyorum. Hava damdan dama atlayan bir kediyi buharlaştıracak kadar sıcak, bunalıyorum.

Bunalmıyorum aslında, sadece sıcaktan şikayetçiyim ve üzerine nane konmuş bir limonata ile kendime geleceğimi biliyorum. O ferahlatan noktaya ulaşana kadar, geçici bir süre için elimde bir pet şişe taşıyabilir ve buz gibi soğuk suyu yudum yudum içebilirim. Etraf gürültülü. Karşıya geçmek istediğimde sinirli sürücülerden yol istemek, yalvarmak zorunda kalıyorum ama ne gam! Burada olmaktan, yaşıyor olmaktan ve etrafında kaynaşan şu binlerce hayatın varlığından memnunum.

Etrafıma baktığımda erkekler, kadınlar, çocuklar; birçok insan görüyorum. Kadınlardan bahsetmek istiyorum haliyle. Kadınlar, genç kızlar, genç kız olacak ufaklıklar… Enteresanlar. Biri diğerine benzemiyor ama hepsi birbirine benziyor; aralarında paylaştıkları sırrı çözebileceğimi sanmıyorum. Her yaştan birbirlerine bu kadar benzerken, nasıl oluyor da farklı olabiliyorlar, farklarını nasıl ortaya koyuyorlar ya da farklı olduklarını neye bakarak, neyi düşünerek iddia edebiliyorlar bilmiyorum.

Beyazlar giymişler, ayaklarında parmak arası terlikler, ayakkabıya benzer birşeyler, topuklular… Kemer, gözlük, toka, çanta ne ararsan var. Bir aksesuar dükkanına girip gözlerine çarpan ne varsa alıp çıkmışlar sanki. Benzer tavırlar, benzer bakışlar ve benzer aksesuarlar kullanıyor olsalar da, görüyorum, farklılar. Birbirlerinden.

Bir reçel olsaydı kadın, mesela vişne reçeli, nasıl çeşit çeşit vişne reçeli varsa, çeşit çeşit kadın çıkardı ortaya. Peki ya reçel olamamışlara ne demeli?

Tazecik vişneleri ayıklayıp, temizleyip kaynatmaya başladığımda, hepinize eşit şansı tanımış bir tanrı gibi hissedebilir miyim kendimi? Hepiniz bir tencerenin içinde kaynamaya başlayacaksınız işte. Daha ne kadar adil olmamı bekliyorsunuz? Kaynamaya başladıktan ve ben karıştırırken kim kimi ezmiş, kim üste çıkmış konularıyla da ben ilgilenemem ki…

Bir süre sonra yüzeyde köpükler oluşuyor, güzel bir reçel yapabilmek için onu ayıklamak, süzmek gerek. İşte bu arada denemiş ama olamamışlar takılıyor süzgecime. Evet, gerçekten denemişler. Giyinmiş, süslenmiş, yanına da bir arkadaşını alıp atmış kendini evden sokağa. Ortalıkta olma, evde olmama sebepleriyle ilgilenmiyorum. Dünyaya gelmiş ve bir süre bir amaçla kaynatılmış, fakat süzülmüşler. Artık o tencerede değiller benim için. Ne kadar -hala- güzel- görünüyor olsalar da, süzülmüşler bir defa. Neden olamamışlar? Neden o güzelim kıvama gelene kadar bekleyememişler?

Kendini güzel, bakımlı, ve birçok açıdan diğerlerinden üstün sanıyor olabilir, görüntüsü sakil ve ucuz. Yakıştıramamış, olduramamış, becerememiş. Konuştuğumda sabırsız bir telaş, kendine güvenemediği ve bunu da itiraf edemediği için sebepsiz saldırganlıkla karşılaşacağımı düşünüyorum. Küçük penceresini bir iki fırça darbesiyle daha önce görmediği renklere boyayabileceğimi, aklının uçup gideceğini ve kollarıma atılmak için çeşitli oyunlara başvurmak isteyebileceğini görür gibiyim.

Ne kadar istese de çıktığı yolun çok uzağında ve ne yaparsam yapayım damak zevkime hitap edemeyecek. Gözümün önünden yürüyüp gittikleri gibi, akıp kaybolacaklar lavabonun girdaplı sularında.

Ben bunları düşünürken, kıvamını tutturduğunu düşündüğüm, rengi ile, kokusu ile, görünüşü ile beni tatmin edebilecek vişne reçelini, vişneleri bir kaba dolduruyor ve soğumaya bırakıyorum. Modanın, endüstrinin, hayatın şeklini almış, bunu süzmüş, kendine yakıştırmış görünüyorlar. Olmuş gibiler ama tadını asla bilemezsin. Ta ki konuşana kadar. Üzerindekilerle ilgilenmiyorum haliyle. Karşımda çıplak olmalarını ve zevkten bayılarak izlemek, görmek istediğimi düşünenler olacaktır, peşinen yanıldıklarını söylemek isterim.

O vişnelerin tadı, kişiliklerini ortaya koyabildiklerinde, düşüncelerini paylaştıklarında, belki bir espri, komik bir espri yaptıklarında ortaya çıkacak. Sonuç çok şaşırtıcı olabilir, zira kimilerinin içinde unutmak istedikleri çekirdekleriyle kaynadıklarını ve hiç umulmayan bir anda dişimi zedeleyeceklerini, beni şaşırtabilecek ve hayal kırıklığı yaşatabileceklerini görebiliyorum. Aşk macerası peşinde değilim ama leziz bir sohbete kim hayır der ki? Bunu başabilecek mi emin değilim.

Ya, hala tencerenin dibinde kalanlara ne demeli? Fazla kaynamış, tadı kaçmış, şekerlenmiş ve ne reçel ne de vişne olabileceklere ne demeli? Onlar da denemiş, yaşları biraz geçmiş ama hala reçel olma peşinde, genç kızlık zamanlarına özlem ve hasretle, kendini ispat etmek için, özenle ama tarif edemedikleri ve kendilerine de itiraf edemedikleri yenilmiş hırslarıyla tencerenin dibindeler.

Ekmek banmak isteyenler elbet olacaktır. Her topal atın, kör bir alıxısı vardır. Aşağılamak, hor ve hakir görmek istemiyorum ama nedir bu beyhude çabanın amacı? Neden yaşına göre giyinmez, davranmaz ve yeni yetmeleri aratmayacak şen, ama aşüfteliği aşan basit kahkalar? Ne fikirlerini duymak istiyorum, ne de konuşmak. Ne düşündükleri, daha doğrusu nasıl düşündükleri belli. Ambalajı güzelse, kendisi de güzeldir. İşte bunu düşündükleri için başka içi boş bir kolinin peşinden koşacaklar.Gerçeği farkettiklerinde, tatmin olmamış arzuları, yaptığı hatayı kabullenemeyen ve bu yüzden o boş kolinin de ömrünü çürütecek, bir tesadüfle konuşamaz duruma gelene kadar çenesi kapanmayacak şikayetçi vişneler.

Ekmek, peynir yemek de güzeldir ama neden tadına doyulmaz bir vişne reçeli ile ziyafetten mahrum kalsın ki insan?