do not give up.., originally uploaded by lilly.knusprig.

Biraz yürüdükten sonra tekrar karşıma çıktı.

Ne ufuk kaldı aklımda, ne trafik, ne de soğuk. Hiçbir şey olmamış gibi hala gülümsüyor bana. Gözleri, şu ilerideki belediye işçilerinin elindeki çay bardağı gibi buğulu, davetkar; sıcacık. Ona yaklaşmak, konuşurken belli etmeden koklamak istiyorum. Onunla konuştuğumu görenler belki deli derler bana, hiç akıllanmayacak.

Düşündükçe, hatırladıkça içimde birşeyler eriyor, birşeyler birbirine karışıyor. Mazi dedikleri süslü püslü, büyük bir yalancı dostum. Şu vitrinlerdeki yeni sezon kolleksiyonu gibi. Alımlı ve çekici. Güzel montları ve paltolarıyla tatlı bir kışı davet ediyorlar sarı ışıklar altında. Ben o kışların soğuğunu, yağmurunu da bilirim. Hepsini unutup, tatlı bir uyku hissiyle o soğukta donmak isterdim aslında, eğer daha mutlusu mümkün değilse. Unutabilseydim.

Ona sarılmayı ve herşeye baştan başlamayı kabul edebilirdim ve çok da hoşuma giderdi. Demek istiyorum. Denemek istiyorum. İsterdim.

Varlığı yokluğundan daha çok acıtmasaydı.

Ona rastladığımda anlık bir sarsıntı yaşadığımı itiraf etmeliyim. Beklemiyordum, hazırlıksızdım, uzun zamandan beri görüşmemiştik.

Görmezden gelemem. Rastladığıma sevinmiş gibi de yapamam. Sevinmedim, dersem de yalan olur. Zamanı şu anda durdurabilme imkanım olsaydı ya da onunla yaşamak istediklerimi kimse bilmeden yaşayabilsem ve sonra hiçbir şey olmamış gibi yapabilsem çok farklı olmaz mıydı? Kendimi ona sarılmak keyfinden alıkoyacak bir sebep varolmazdı bazı şeyleri görmezden gelebiliyor olsaydık. Kim bilir?

Yaklaşsam, konuşsam onunla; eskilerin günahına boyayacak günümü ve gecemi. Samimiyetsiz bir merhaba bana yakışmaz. Uzaktan selamlasam ayıp olacak. Hayatın durduğu, aklımın donduğu yerdeyim. Beni şimdiden çaresizliğin kollarına itti bile. Belki de aşk dedikleri budur ve ben hala anlamamışımdır.

Gülümsüyor ama acımasızca bakışlarının aynı zamanda acımasız olduğunu biliyorum. Sanki herşey benim hatammış gibi. Sanki artık çok mutluymuş gibi. Sanki ben hiç değilmişim ya da olamayacakmışım gibi. Hayatımız hep bir sanki gibi. Başka bir hayat gibi bir anki. Bakışlarından da gülümsemesinden de korkuyor değilim. Zihnimin bir süredir işlenmemiş topraklarına attığı tohumlardan dolayı tedirginim. Orada büyüyüp, benden beslenip beni devirmesinden korkuyorum. Beni ancak benim aklımla yenebileceğini bildiği için oynuyor aklımla. Buruşturup ütülüyor, itiştirip çekiyor  aklımı. Yerinden oynatıyor.

Aklımı oynatıyor.

Soğuk havaya aldırmadan yürüyorum. Etrafımda kıpırdanıp duran, sıkışık ya da gevşek trafiğe de aldırmıyorum. Aklım başka yerde, dalgın gibi hatta. Kalabalık ve hareketli bir sokaktan, ufka ulaşmaya çalışır gibi yürüyorum. Ufuk haricinde herşey bulanık; önemsiz. Sanki.

Onu gördüğümden beri hiçbir şeye aldırmıyorum. Aldırmamaya çalışıyor ya da görünüyorum. Onu uzak tutmaya ve başka bir konuya odaklanmaya çalışıyorum. Ufka. Yoksa, düşüncelerim gibi dünya da grinin ya da körlüğün bir başka tonuna bulanacak.

Az önce onu gördüm. Görmemiş gibi yapıyorum ama onun da beni gördüğünü biliyorum. Gözlerini benden ayırmıyor, bir yandan gülümserken. İçimde; gözlerimden karnıma, içime içime sıcak nehirler akıyor. Durmadan yürüyorum, durmadan bakıyor. Bir an durup ona dönmeyi; gülümseyerek, kararlı ama yumuşak adımlarla ona yürümeyi ve sarılmayı düşünüyorum. O telaşlı ama amaçsız hayatımda bir an durup, tüm yaşadıklarımızı ve kendimi inkar edercesine ona tekrar sarılmayı istiyorum. Bir an durup.

Kalbim durup.

Durup.

Durup durup. Atıyor.

365/224 – Hotel Fireflies, originally uploaded by RachelMarieSmith.

Arabada oturuyor.

Uzakta değil, yanımda oturuyor. Etrafımdan geçen arabalara aldırmadan, kızmadan ve aslında farketmeden ilerliyorum. Aklım yolda değil, yolunda değil. Sağ koltukta.

Bir tutam ayırmış saçlarından, onu örüyor ince ince. Gözleri bazen yolda, bazen saçının ucunda. Söyleyeceklerim hep dilimin ucunda.
Sol kolunu kafasının üzerinden atıp emniyet kemerini tutuyor. Durgun ama rahat bir hali var, düşünmeden hareket ediyor. Düşüncesizce değil ama, içinden geldiği gibi. Bir karar verdiği belli. Bu, dondurma yemek istediği de olabilir, benimle görüşmek istemediği de. Şöyle bir gülümser gibi oluyor, sonra bana bakıp göz kırpıyor.

Bana göz kırpmasını seviyorum. Nesini sevmiyorum ki zaten? Yarı baygın yanımda uyuyor olsa bile gecenin karanlığında ona hikayeler anlatıyorum ben ve çiğ çiğ yiyebilirim onu. Öfkeden değil; yanımda oturması, kokusu, onu öpmek ya da sevişmek yetmiyor. Özümde istiyorum. Çaresizce belki de.

Bilmiyor bunları. Ben de onun bildiğini bilmiyorum, neye karar verdiğini.

O anlatmaya başlayana kadar kokusunun beni taşıdığı diyarlardaki gezintime devam edeceğim. Orada yalnızlık bile ışıldıyor.

Ama şimdi susmalıyım.

Kolların beni sarıyor.

Sıcağını ve kokunu seviyorum. Serin bir yaz akşamının rüzgarda hışırdayan yapraklarını hatırlatıyor bana. Dünya ve geride kalanlar, gelecek umrumda değil.

Hayallerim kabuk tutmuş bir yara gibi, sen dokundukça acıyor. Gerçek olduğuna; yanımda olduğuna da bu yüzden inanıyorum işte. Bana sarıldığına.

Acıtıyorsun ve yanımdayken benden söküp aldıklarını bilmiyorsun. Beni olduğum yerden söküp attığını. Geride kalanın ben olmadığını bilmeden, o koca boşluğu sevdiğini.

Seni koruyan bir duvardım, çıkmaz sokağa bakan bir pencereyim artık ben. Bakmaktan da vazgeçtim zaten.

Bir programımız ile yine birlikteyiz sayın seyirciler. Birazdan birbirini bulmak için yıllarca beklemiş olan bu ikilinin, birbirlerine neler yaptıklarına şahit olacaksınız!

Kazanan koca bir hiç kazanırken, sizler bir büyük maceraya daha şahitlik ediyor olacaksınız. Aynı dili konuşuyor olmalarına karşın, durmaksızın konuşuyor; birşeyler anlatma çabasındaki çiftimizin birbirini dinlemeye vakit bulamadıkları bu iletişim çağında incir çekirdeğini doldurmayan konular ile birbirlerini nasıl yorduklarını ibretle izleyeceksiniz.

Kişilerin gerçek olmasına karşın, içeriğin boş olmasına ve yaşama mücadelesi vermelerine lütfen aldırmayınız.

Çocukların ulaşamayacağı yerde izleyiniz. Az sonra!

Sokaktaki kalabalık benim bilmediğim birşeyler biliyor gibi. Hepsi bir olmuş da, ben bir kalmışım sanki. Bir onlarla kalmışım, bir tek başıma sanki. Arada bir gitmişim, sonra anlayıp dönmüşüm. Ne gittiğimde ne de kaldığımda bulmuşum. Ne aradığımı unutmuşum. Unuttuğumu aramışım, uyumuşum.

Aklımın yarısı uyanmaya, kalanı uyumaya çalışıyor. Sıradan bir gün daha sanki. Sanki. Ama sanmıyorum ki, düne benzesin. Gömleğimle uyuduğumu farkettiğimde anlamıştım bir şeylerin sıradan olmadığını. Sonra, daha gözümü açmadan aklıma düştün. Tutup elinden kaldırdım, gülümsedim sana. Geçmişi karalayan gözlerle baktın bana. Geçmişi beni ona sürterek karalar gibi. Kapkaraymışım da, bunu bana anlatmak ister gibi.

Aklımın orta yerine gelip oturuyorsun, eteğini bacaklarının arasına sıkıştırıp. Bir sigara yaktığını düşünüyorum ama içmediğini bildiğim için bunun benim uydurmam olduğu apaçık belli oluyor. Aramızda geçenlerin tümü benim uydurduğum, senin inanmadığın ve bu yüzden beni suçladığın olaylar silsilesi. Tat aldığım yalnızlığımız ürkütüyor artık beni.

Yürüyorum, giderek hızlanarak ve sen de peşimden. Bir yandan seni oracıkta bırakmak, bir daha görmemek istiyorum. Bir de aniden durmak, sana dönmek ve sarılmak. Anlamsız bir yarışın iki koşucusuyuz biz. Öndeki kayıp takımın lideri, kazandıkça kaybediyor. Ardındaki, yolun nereye gittiğini bilmeden bir mücadele içinde. Vazgeçersem yazık, devam edersem ayıp.

Deli gömleğim ütü tutmuyor, pahalar biçiyorum sana. Dar geliyor.