İzin veremem beni de düşürmene. İnanıyor olsam da tüm söylediklerine. Katılıyorum…
Ama dünya sadece siyah değil,
Ne kadar sevsem de karanlığı…
Light in the lonely street, originally uploaded by Andreas Ulvo.
Gözümü kırpmadım dün, gece basmış aklımın içini.
Belki de bu yüzden içim karanlıkla dolu. İçim karanlıkla boş. Karanlıkta boş. Boşaldığında karanlık.
Gece adım adım yaklaşırken aydınlık beni terkediyor, sanıyorlar. Geceye ben adım adım gidiyorum, bilmiyorlar. Perdeleri kapatmıyorum akşamları, geceye ışık tutuyorum, göz kırpıyorum, farkında değiller. Karanlığın beni günümle, bedenimle ve herşeyimle kendine çektiğini anlamıyorlar. Ona ulaşmak için ise aydınlığı terketmem gerekmediğini anlayamıyorlar.
Karanlıkla yıkıyorum aklımı ışıl ışıl parlasın diye. Şehir uyurken ben şehrin güzelliğine dalıyorum. Bir dalıyorum, bir çıkıyorum. Gürültüsü ve karmaşası yerine bilinmez karanlığını seviyorum.
Karanlığa ben yakınım. Akşam olmuyor, akşam doğuyor. Gece bana gelmiyor; gece beni çekiyor, ben günü ona itiyorum.
Çok uykum var. Gece olsun istiyorum. Gece gözümde tütüyor.
Gözümden gece damlıyor.
Peki ya cinsiyetimiz olmasaydı, seninle yine anlaşamaz mıydık? Yine anlaşır mıydık?
Karanlıkta yaşasak, hiç görmesek birbirimizi, anlaşmak için konuşmasak, yine sever miyiz? Yine nefret eder miyiz?
Siyah , beyaz olsak; sen, ben olmasak?
Dudaklarım pembe, ellerim beyaz üstelik.
Dipsiz Kuyu
