Gecenin içindeki ateşböcekleri gibi düşüncelerim.
Ortaya çıkmak için karanlığı beklerken, karanlığın içinde ne aydınlatıyor ne de yanmaktan vazgeçiyor. Gözlerim yarı açık, onların dünyasında kayboluyorum. Yüzünü görür gibiyim, görmez, hatırlar, unutur gibiyim. Var mısın, yanımda mısın önemli değil. Aklımın içinde dolaşıyor, bedenime hükmetmeye çalışıyorsun.
Direnmek değil, seni anlamaya çalışıyorum. Bana hatırlattığın binlerce ateş böceği ile ışıklı bir resmini çizmeye çalışıyorum. Düşünerek, düşünerek, düşünerek bir yol bulmaya, büyük resmi görmeye, ışıklandırmaya çalışıyorum. Hayır, yanıp sönüyorlar. Yanıp yanıp, sönüyorlar. Sönüyorlar.
Karanlık kaçınılmaz.